Bugun...
SON DAKİKA

Sonbahar Yaprakları

 Tarih: 02-12-2019 08:38:00
Z. Seven RAZGIRAT

 

İnsan ruhunun da sonbaharları oluyor. Zaman zaman hepimiz kendimizi hayat enerjisi tükenmiş sonbahar yaprakları gibi hissediyoruz. Düşüyoruz ve rüzgârda oradan oraya savruluyoruz. Birçok sebebi oluyor zayıf düşmemizin. Bazen uğraşıp çabalayıp, ama sonunda başaramadığımız işlerimizde yaşadığımız hayal kırıklıklarında düşüyoruz mesela.Hayatta çok istediğimiz şeyler için çabalıyor, kendimize göreonlaraulaşabilmek için bir rota çiziyor ve inandığımız bu rota üzerinde çabalıyoruz. Her şeyi doğru yaptığımıza inandığımız halde bazen olmuyor. Ya zamanı gelmemiş oluyor, ya olması uygun olmuyor ya da sadece olmuyor. Ve vazgeçiyoruz. Bir daha hiçbir ideale ve hiçbir hedefe odaklanma cesaretibulamayacak olmamızın gerçekliğiyle yerlere düşüyoruz. Sonra savruluyoruz.

Kimi zaman hiç beklemediğimiz bir insandan, hiç beklemediğimiz bir darbe alıyoruz. Tanıdığımıza inandığımız bir insanın, beklentilerimizden çok farklı bir tepki vermiş olması bizleri çok büyük hayal kırıklığına uğratıyor. Hepimiz zaman zaman yaşamışızdır. Kendi yakın sınırlarımız içine aldığımız insanlardan hiç beklemediğimiz şekilde davranışlar görüp bu davranışların sonunda kendimizi bile sorgulamışızdır. Bilmediğimiz yerlerdeki tanımadığımız insanların yaptıkları ağır ve rahatsız edici hareketler; bizi uzaktan uzağa rahatsız etse de hiçbir zaman kendi kafamızda bir yerekoyduğumuz insanların uğrattığı hayal kırıklıkları kadar bizi etkilemez. Ve böyle kendimize çok yakın hissettiğimiz bir insandan gördüğümüz beklemediğimiz davranış sonucunda yerlere düşüyoruz. Sonra yine savruluyoruz.

Bazenhayata karşı bir umutsuzluk çöküyor üstümüze. Bu genelde günlük olayların içine aşırı girdiğimiz, insan hayatınageçmişinden geleceğinegenelbakamadığımız zamanlarda baş gösteriyor. Umut tamamen kayboluyor.Bazen insanoğlunun varoluşundan bugüne yaşadıklarını, nelerle mücadele edip nelere göğüs gerdiğini unutuyoruz. Var olduğumuz bugünde yaşadığımız sıkıntılar o kadar içinden çıkılmaz ve bir sonuca ulaşmaz geliyor ki sonunda yine yerlere düşüyoruz. Sonra yeniden savruluyoruz.

Zaman zaman ise gerçekten bir nedeni olmasına bile gerek olmuyor. Güneşin kendini göstermediği gri bir gökyüzüne uyanıyoruz. Sokağa adımımızı attığımızda yüzünde gülümseme şöyle dursun her hangi bir ifade olmayan milyonlarla beraber güne başlıyoruz. Kimi zaman geliyor ki yatağımızdan kalkıp güne başlama cesareti gösterebilmek bile bir kahramanlık haline geliyor. Mecburen hayata karışıyor, mecburen hali hazırda bizi bekleyen işlere ve sorumluluklara yöneliyoruz.Ve bir nedene ihtiyacımız olmuyor. Sadece yaşamak bizi yoruyor ve yerlere düşüyoruz. Sonra mı? Sonra yine savruluyoruz…

Evet. Hepimiz düşüyoruz. En cesaretli, en yıkılmaz ve en mükemmel görünenlerimiz bile zaman zaman zayıf düşüyor. Çünkü insanız. Çünkü hiç birimiz mükemmel değiliz. Peki; önemli olan ne? Önemli olan zaman zaman düşebileceğini bilmek… Zaman zaman ne kadar uğraşırsa uğraşsın bazı ideallerinin istediği zamanda gerçekleşemeyeceğini fark edebilmek. Ve bazen insanların seni kırıp üzebileceğini kabul etmek…

Zengin bir hayata sahip olmanın sırrı, bitişlerden çok başlangıçlara sahip olmaktır derler. Yeniden başlayabilmek için gereken gücü bulabilmek ile ilgili ünlü bilim insanı ve mucit Alexander GrahamBell’in harika bir sözü var. Bir kapı kapandığında diğeri açılır; ama genelde kapanan kapıya o kadar pişmanlıkla bakarız ki, bizim için açılan diğer kapıyı görmeyiz.”

Düştüğümüzde önce kendimize; sonra da bizi gerçekten karşılık beklemeden destekleyecek ve bize her zaman inanacak insanlara güvenerek ayağa kalkabiliriz. Umutsuzluk içine düştüğümüzde belki de yanlış bir açıdan baktığımızı düşünmeliyiz. Farklı bir açıdan baktığımızda aslında bizim için umutsuzluk kaynağı olan şey aslında başka bir yolun başkabir kapının açılış işareti olabilir.

Dedik ya zaman zaman sonbahar yaprakları gibi oluyoruz. Bütün hayat enerjimiz çekiliyor damarlarımızdan. Düşüyoruz. Sonra savrulup duruyoruz rüzgârda. Diyorum ki; belki de bize yaşamayıöğretecek olanen büyük öğretmen doğadır. Her sonbahar düşürür yapraklarını. Devamında yemyeşil tomurcuklar açtırır. Yeni yapraklar ve yeni doğuşla beraber yeniden başlar hayat…

  Bu yazı 848 defa okunmuştur.
  YORUMLAR YORUM YAP | 0 Yorum
  FACEBOOK YORUM
Yorum
  YAZARIN DİĞER YAZILARI
  • BUGÜN ÇOK OKUNANLAR
  • BU HAFTA ÇOK OKUNANLAR
  • BU AY ÇOK OKUNANLAR
YUKARI